راه سازی: انواع روسازی، روش ها و طرح ها
راه سازی: انواع روسازی، روش ها و طرح ها
عملیات-راه-سازی
جهت حفاری به روش پایپ جکینگ با ما در ارتباط باشید 09012040741
پایپ جکینگ یک تکنیک پیشرفته جهت نصب لوله های زیرزمینی ، کانالها و لوله های مخصوص برق و مخابرات می باشد.
آراز تکنیکال پیمانکار برتر حفاری به روش پایپ جکینگ
ساخت و ساز راه شامل طراحی، ساخت و نگهداری جاده ها، بزرگراه ها، بزرگراه ها و سایر زیرساخت های حمل و نقل است.
هدف ایجاد مسیرهای بادوام، ایمن و کارآمد برای تردد وسایل نقلیه و عابران پیاده است.
در مهندسی راه و ساخت و ساز، دو نوع اصلی روسازی صلب و انعطاف پذیر هستند.
این دو نوع از مصالح و روش های مختلف راه سازی استفاده می کنند که در نتیجه خواص فیزیکی متفاوتی دارند.
این راهنما شما را با اصول طراحی و ساخت راه آشنا می کند.
در این مقاله روش های مختلف ساخت و ساز جاده و انواع روسازی درگیر، به همراه ملاحظات کلیدی طراحی مانند نحوه بهینه سازی روسازی برای کاهش هزینه ها و ردپای کربن مورد بحث قرار می گیرد.
انواع روش های راه سازی
انواع روسازی در راهسازی (شامل روسازی های صلب و روسازی های انعطاف پذیر)
انواع سطوح جاده
آینده روسازی ها
قدرت بهینه سازی روسازی
از این پیوندها برای یافتن بخشی که بیشتر به آن علاقه دارید استفاده کنید.
انواع روش های راه سازی چیست؟
یکی از نکات مهمی که باید به آن توجه داشت این است که در صنعت مهندسی ژئوتکنیک، سؤال فوق معمولاً به انواع مختلف روسازی مربوط می شود تا ساخت راه.
قبل از اینکه بیشتر غواصی کنیم، بیایید نگاهی گذرا به روسازی بیاندازیم.
سنگفرش چیست؟
سنگفرش بخشی از جاده است که ترافیک را حمل می کند (با مسیر پیاده روی اشتباه نشود) و دارای مجموعه ای از لایه ها یا مواد است که بر روی زمین طبیعی (زیر سطح) قرار گرفته است.
لایه های روسازی بار وسایل نقلیه را به گونه ای پخش می کنند که از ظرفیت استحکام زیرین تجاوز نکند.
چالشی که برای مهندس روسازی طراحی جاده وجود دارد، انتخاب مواد و ضخامت لایه مناسب است تا روسازی برای تمام طول عمر طراحی قابل استفاده باشد.
هنگام بحث در مورد استحکام سنگفرش جاده ها، معمولاً این میزان را با تعداد وسایل نقلیه ای که می توانند پشتیبانی کنند اندازه گیری می کنیم.
هنگامی که ما از الزامات آسفالت جاده از نظر پشتیبانی از ترافیک و مدت زمان ایده آل آن مطلع شدیم، گام بعدی تعیین مشخصات برای ساخت و ساز است.
علاوه بر مواد و ضخامت لایه، نوع روسازی (صلب یا انعطاف پذیر) نیز یک انتخاب کلیدی طراحی است.
انواع روسازی در راهسازی
دو نوع اصلی از سطوح جاده و روش های ساخت روسازی وجود دارد:
روسازی صلب (شامل یک لایه) و روسازی انعطاف پذیر (معمولاً از چندین لایه تشکیل شده است).
روسازی ها اغلب از مصالحی مانند آسفالت یا بتن ساخته می شوند.
اما آنها همچنین انواع دیگری از مصالح سطح جاده از جمله سنگ مصنوعی، سنگ فرش، سنگ فرش، آجر، کاشی یا حتی چوب هستند.
روسازی های صلب
هنگامی که روسازی های صلب ساخته می شوند، یک دال بتنی تقویت شده یا غیر مسلح در محل روی یک زیرپایه دانه ای گذاشته می شود.
بارها توسط استحکام خمشی روسازی تحمل می شوند که مانند یک صفحه سفت عمل می کند و بار را بر روی سطح وسیع تری از بستر منتقل می کند.
جاده های بتنی از نوع سنگفرش جاده های صلب هستند و معمولاً در بتن درزهایی برای کنترل ترک خوردگی وجود دارد.
بسیاری از شبکه های بین ایالتی ایالات متحده و شبکه بزرگراه های اروپایی از ساخت و ساز بتنی استفاده می کنند، اگرچه در بریتانیا بسیار کمتر مورد استقبال قرار گرفته است.
روسازی های بتنی جاده می توانند جریان های ترافیکی بسیار سنگین و بارهای محوری بالا را تحمل کنند.
آنها اکنون در مناطق شهری، بنادر و مکان‌هایی که کامیون‌های سنگین به کندی حرکت می‌کنند، رایج‌تر هستند.
عمر طراحی روسازی صلب معمولاً 40 سال است که معمولاً خرابی به دلیل ترک خوردن دال ها یا تخریب در اتصالات رخ می دهد.
روسازی های انعطاف پذیر
روسازی های انعطاف پذیر رایج ترین نوع روسازی در ساخت و ساز جاده در انگلستان هستند.
آنها معمولاً چندین لایه دارند که اغلب آسفالت جاده لایه های سطحی را تشکیل می دهد.
در روسازی‌های انعطاف‌پذیر، بار چرخ‌ها از طریق تماس ذره به ذره سنگدانه از طریق لایه‌های دانه‌بندی ناپیوسته منتقل می‌شوند.
روسازی توسط زیرسازی زیر روسازی حمایت می شود و از آن محافظت می کند.
جاده های آسفالته با استفاده از روسازی انعطاف پذیر ساخته می شوند.
همچنین در نوع روسازی انعطاف پذیر جاده های شنی هستند که در سراسر جهان در مناطق روستایی، جاده های مزرعه به بازار، معادن معدن و جاده های دسترسی رایج هستند.
جاده سازی انعطاف پذیر
در ساخت و ساز جاده انعطاف پذیر، یک یا چند لایه از مواد دانه ای انتخاب شده بر روی سطح زیرین گذاشته و فشرده می شود.
معمولاً از مواد طبیعی حفر شده استفاده می شود، اما با استفاده از سنگدانه های ساخته شده و خرد شده، عملکرد بیشتری به دست می آید.
با سنگدانه های خرد شده (آسفالت نشده)، یک یا چند لایه از سنگدانه های تولید شده و خرد شده روسازی را تشکیل می دهند که سنگ خرد شده دارای شکل ذرات زاویه ای با محدوده مشخص و ترکیبی از اندازه ذرات است.
لایه‌ها خیس می‌شوند تا به فشردگی کمک کنند و به ذرات اجازه می‌دهند در هم قفل شوند و متراکم شوند.
در جایی که از چندین لایه استفاده می شود، لایه پایینی دارای درجه بندی درشت تری است، در حالی که لایه بالایی از مواد دانه ای با بافت ریزتر است.
روسازی های قیری انعطاف پذیر هستند.
از قیر برای اتصال ذرات سنگدانه به یکدیگر برای تشکیل یک لایه انعطاف پذیر، قوی و ضد آب استفاده می شود.
مخلوط سنگدانه و قیر را آسفالت بتن (یا به اختصار آسفالت یا آسفالت) می نامند.
می توان سطح نازک و انعطاف پذیری از سنگ قیر را به جاده ها داد که از گرد و غبار جلوگیری می کند، ضد آب می کند، تعمیر و نگهداری را کاهش می دهد و سطح رانندگی ایمن تری را فراهم می کند.
قیر روی آن پاشیده می‌شود و خرده‌های سنگ روی سطح پخش می‌شود و توسط قیر در جای خود محکم می‌شود.
متداول ترین نوع ساخت و ساز برای جاده های شهری و شبکه ای، روسازی قیری انعطاف پذیر لایه ای است.
روسازی با یک یا چند لایه سنگدانه غیرمحصول، زیرپایه، و به دنبال آن یک پایه دانه‌ای ناپیوسته یا لایه پایه آسفالت جاده ساخته می‌شود.
بالاتر از این مسیر آسفالت بایندر و در نهایت کورس سطح آسفالت است.
سطح پایه و پایه چسب بیشتر پشتیبانی ساختاری را فراهم می کند در حالی که روکش یک سطح سواری صاف ضد آب با مقاومت لغزش بالا را فراهم می کند.
عمر طراحی روسازی های انعطاف پذیر قیری معمولاً 20 سال است.
شکست گاهی اوقات به دلیل شیار شدن، ترک خوردن، یا پیری لایه‌های آسفالت یا شکست زیرین که منجر به شیار شدن عمیق می‌شود، رخ می‌دهد.
نگهداری منظم لایه روسازی می تواند عمر روسازی را تا حد زیادی افزایش دهد.
عملیات خاکی در راهسازی
عملیات خاکی به هر فعالیت یا کاری اطلاق می شود که برای ایجاد فضایی برای ساخت جاده ها انجام می شود.
عملیات خاکی کافی طول عمر جاده در حال ساخت را تضمین می کند و به جلوگیری از نیاز به نگهداری و تعمیرات در آینده کمک می کند.
فرآیند “برش و پر کردن” معمولا برای کارهای خاکی در ساخت و ساز جاده استفاده می شود.
ابتدا مواد از محل کاوش می شود. سپس به نزدیکی منتقل می شود و برای ایجاد خاکریز استفاده می شود.
روش برش و پر کردن مقدار کار ساختمانی را به حداقل می رساند و مواد اضافی را حفظ می کند و باعث کاهش دفع خاک می شود.
روش حفاری جاده
حفاری جاده یا بزرگراه شامل حذف خاک سطحی و پوشش گیاهی برای آشکار کردن “سطح شکل گیری” مورد نظر است. حفاری در راهسازی معمولاً با استفاده از بولدوزر یا بیل تراکتور انجام می شود.
سپس استحکام بستر زیر سطح سازند آزمایش شده و در صورت ناپایدار بودن تثبیت می شود.
خاک یا سنگی که از محل طبیعی خود برداشته شده است برای ایجاد یک سطح هموار یا ایجاد خاکریز به محل های پر منتقل می شود.
انواع سطوح جاده
ما انواع مختلف روسازی در ساخت و ساز جاده را پوشش داده ایم، نحوه طراحی آنها و اینکه کدام یک در سراسر بریتانیا رایج ترین هستند، اما اغلب انواع مختلف سطح جاده وجود دارد که در بالای جاده یا روسازی برای طولانی شدن لایه لایه قرار می گیرند.
زندگی آن شرکت ها و شوراهای تعمیر و نگهداری جاده از این انواع سطح جاده در سراسر بریتانیا استفاده می کنند:
نوسازی جاده/روسازی
جایگزینی کامل نوع سطح جاده، جایی که لایه‌های موجود برداشته شده و لایه‌های جدید نصب می‌شوند.
پانسمان سطحی
قیر مایعی که برای افزایش عمر، جلوگیری از چاله ها و کاهش لغزندگی روی سطح جاده موجود پاشیده می شود.
آب بندی دوغاب روسازی
مخلوطی از امولسیون قیر، سنگدانه و آبی که روی روسازی های موجود پاشیده می شود تا سطحی یکنواخت تر ایجاد کند.
ترد مجدد
سطح موجود با مخلوط کردن آن با قیر و رله کردن آن قبل از افزودن عملیات سطح دوم گرفته و بازیافت می شود.
میکرو سطح
یک روکش درزگیر محافظ آسفالت اضافی که ترک ها را آب بندی می کند و سطح را بازسازی می کند.
آینده روسازی ها
مانند تمام حوزه‌های صنعت، نیاز به روش‌های راهسازی کم‌هزینه وجود دارد.
یک مسیر کاهش نیازهای تعمیر و نگهداری است که هم هزینه های عملیاتی را کاهش می دهد و هم اختلالات ترافیکی را در شبکه های شلوغ به حداقل می رساند.
گزینه دوم افزایش عمر روسازی و در نتیجه افزایش پایداری است.
این امر ممکن است با استفاده از مواد غیر قابل تجدید کمتر، کاهش انتشار کربن تولید شده در طول ساخت و ساز و نگهداری، و همچنین کاهش تاخیرهای ترافیکی که خود باعث افزایش انتشار کربن و آلودگی هوای محلی می شود، به دست آید.
و سومین راه ممکن کلیدی پیش رو این است که انعطاف پذیری بیشتر روسازی ها آنها را کمتر مستعد تأثیرات تغییرات آب و هوایی، مانند افزایش دفعات و شدت طوفان ها و افزایش و کاهش دمای هوا می کند.
